Ik maak beelden, met mijn handen, hoofd en lichaam. Mijn werk is veelzijdig, ik werk met verschillende dragers voor mijn beelden. Behalve performances en films maak ik tekeningen, stills / foto’s, heel soms maak ik nog een sculptuur. Meestal zijn het performances die ik maak, verweven met mijn leven en ervaringen. Ze bevatten archetypische elementen die de sleutel zijn naar verbintenis met de wereld van nu. Ze ontstaan in een ander gebied dan dat van de taal. Als de beelden gemaakt zijn schuren ze tegen de dagelijkse werkelijkheid aan, gestript, ontdaan van wat er niet toe doet, vaak armoedig, getergd, eenzaam. Ze worden onderdeel van mijn idioom van verbeelding. Ik maak poëzie, wil niet eenduidig zijn, er is ruimte voor interpretatie en associatie. Via de verbeelding zoek ik naar verbinding van de ander naar mij, en hoe de beelden daarin een plaats krijgen.

Vroeger keek ik wel eens door de brievenbus van het Pieter Breughel Instituut in Veghel. Ik wilde graag een cursus volgen om beelden te maken, maar dat paste niet in die tijd en niet in de omgeving waar ik opgroeide. De dingen zouden tenminste praktisch of nuttig zijn. Met de middelen die ik kon vinden maakte ik objecten waarmee ik een eigen ruimte verwierf. Mijn oom was drukker en had van het snijden van folders vaak strips over. Die mocht ik hebben, daar maakte ik lange vlechten van, die ik aan een zelf geknipte en geplakte hoed niette om mijzelf te verbeelden dat ik lang haar had en de vlechten over mijn schouder kon gooien. Ik was zes, zat aan een tafeltje in de tuin en liet de verbeelding toe.

Op de academie in Tilburg leerde ik technieken en materialen kennen en ik leerde over kunst, waardoor ik steeds meer mijn verbeelding naar mijn hand kon zetten en een context vond waarin ik wilde leven en die mij hoop gaf. Sinds eind jaren tachtig ben ik beeldend kunstenaar. Na het beëindigen van de Jan van Eyck Academie in Maastricht was ik vooral in het begin werkzaam als beeldhouwer, al snel kwam daar (analoge) fotografie bij. Ik maakte grote zwart wit foto’s en gebruikte mijzelf als model voor het beeld. De stap naar performance was daardoor logisch. Het directe contact in een performance met het publiek fascineert mij evenals in de dialoog het werk te maken, in het NU. Waren mijn beelden vroeger materieel en fysiek, nu worden ze steeds immateriëler, vaak alleen in het NU (performance) en soms oproepbaar naar het NU (Film). Centraal in het werk is het menselijke invoelbaar, met mijn handen, hoofd en lichaam maak ik de beelden. Er komen niet veel woorden voor in mijn werk, het appelleert aan een ander deel van het zijn dan aan het gebied van taal.

Behalve performances en films maak ik tekeningen en foto’s (stills). In 2009 maakte ik mijn laatste grote bronzen sculptuur (5 x 5 x 2 meter) in de openbare ruimte. Sindsdien is mijn werk lichter in gewicht, minder aanwezig als fysiek object in de overtuiging dat de ander kan kijken en een beeld mee kan nemen, zonder dat het materieel in de fysieke wereld moet staan. In de dialoog met de ander kan ook een beeld ontstaan dat werkelijk contact tot stand brengt.

Net zoals eerder toen ik sculpturen maakte in de toegankelijke openbare ruimte, blijf ik zoeken naar communicatie met een divers publiek, performance beweegt zich gelijkvloers naar de ander toe en is daar bij uitstek een geschikt medium voor. Ook film kan zich in heel verschillende omgevingen laten zien. Ter illustratie ik performde voor een Inuït gemeenschap op een eilandje vlakbij Sissimiut in Groenland, voor een groot volks-publiek in Ghangzhou in China. In Kaapstad (S.A.) maakte ik samen met Andrew Putter een werk op straat maar ook in het Reina Sofia in Madrid performde ik voor een meer in kunst geïnteresseerd publiek. Bij een groot meer in de Karpaten maakten we met Wolf In The Winter performances. Mijn film Echo the Now werd op Texel aan de bewoners van het eiland vertoond, tegelijkertijd vond deze film op digitale podia internationaal zijn weg 

Samenwerking

Doordat in mijn omgeving destijds (jaren 90) weinig performances gemaakt werden, ben ik projecten gaan initiëren (bemiddelend kunstenaar). Dit leidde in 2000 tot de oprichting van Stichting Performance en we initieerden 34 projecten in samenwerking met meer dan 350 Nederlandse en kunstenaars van over de grens, in binnen- en buitenland. In 2003 hielp ik Denys Blacker met het oprichten van de culturele vereniging Gresol op in Madremanya, Girona in Spanje. Met Brian Catling (GB) richtten we de internationale performance groep Wolf In The Winter op, wij performden in Engeland, Groenland, Transsylvanië, Spanje, Duitsland en ook in Nederland (Amsterdam 2010, ’s-Hertogenbosch 2001).

De aard van mijn praktijk is een plek verwerven samen met de dingen die mij inspireren en zo mijn wereld in het licht zetten, en met wat ik vind de dialoog aan te gaan met de ander. Niet alleen In mijn directe omgeving maar ook verder kijkend, over de grenzen.